Ciężki jak z waty

Droga między Krakowem, a Tarnowem to trasa, którą pokonuję każdego tygodnia. Znam te 80 km. na pamięć, od lat nie potrzebuję podziwiać tego fragmentu Małopolski, co pozwala mi głęboko się zadumać nad ważkimi sprawami wszechświata.  Są to przemyślenia, w mniejszym stopniu dotyczące zagrożenia wojną USA- Iran, czy też raczej Iran- USA, kierując się futbolową logiką, w której gospodarza podaje się na pierwszej pozycji, a w większym niezmiennie zaskakującą mnie rzeczywistością sportową. I choć zdaję sobie sprawę iż bagatelizowanie pewnych zagadnień i przesadne skupienie się na czymś mikroskopijnie ważnym dla wspomnianego uniwersum, może wydawać się zwykłą lekkomyślnością, wręcz ułatwić sklasyfikowanie mnie jako osobę płytką i pozbawioną horyzontów, to będąc konsekwentną w swym mentalnym ekshibicjonizmie, przyznaję, iż to co ostatnio dzieje się w sporcie, zdumiewa mnie znacznie bardziej niż polityka.

No sami pomyślcie, czyż ten weekend przypadkiem nie wymyka się wszelkiej logice i możliwym racjonalizacjom?

1.    Mecz Polska- Szwecja.
Spotkanie na Mistrzostwach Europy, w którym szczypiorniści doprowadzili swoich sympatyków do dwóch stanów: złości zmieszanej ze zniechęceniem, a także niedowierzania pomieszanego z euforią. W pierwszej połowie wśród polskich kibiców dominowały te pierwsze, a szwedzkich te drugie. Minęła kilkunastominutowa przerwa i nagle złość zamieniła się z euforią. Być może nawet, mijając ją na Bałtyku i opuszczając granice Polski, by trafić do Skandynawii, przybiła euforii piątkę. To możliwe tak samo jak ostateczne rozstrzygnięcie.

Żaden racjonalny umysł nie jest w stanie uwierzyć w to co się stało, nikt o zdrowych zmysłach, takiego przebiegu nie byłby w stanie sobie wyobrazić. W najsilniej obsadzonym turnieju piłki ręcznej na świecie, naprzeciw siebie stają dwie utytułowane drużyny, walczące o półfinał imprezy. Przez trzydzieści minut, czwarta drużyna globu tłucze niemiłosiernie reprezentację Polski, nie pozwalając jej na nic. Gra fenomenalnie w obronie i hiper skutecznie w ataku. Podporę drużyny stanowi dwójka bramkarzy, nie pozwalających czerwonej piłce po rzutach Polaków „przekroczyć całym swoim obwodem odległość równa obwodowi piłki”. Wszystko mówiący wynik 20-9 wskazuje bezsprzecznie, iż w meczu ze Szwedami, Polacy którym przeszkadzało wszystko, z rąbkiem u spódnicy włącznie, o przyzwoitym wyniku, o punktach nie mówiąc, raczej powinni zapomnieć.

Wszyscy wiemy jak się skończyło, nikt jednak nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie: jak to było możliwe?

Czy to załamanie kontinuum wszechświata? Nagły zanik logiki zdarzeń przyczynowo- skutkowych? Dlaczego poukładana grająca drużyna, obnażająca wszystkie słabości swojego rywala, po przerwie wychodzi na boisko i wygrane spotkanie remisuje? Jak to możliwe, że Polacy tak wysoko przegrali pierwszą połowę, kiedy tego samego dnia byli też w stanie zagrać tak skutecznie? Czy na boisku były dwa komplety tych samych szczypiornistów, tylko jeden o kilka klas gorszy?

Nie próbuje nawet znaleźć odpowiedzi na te pytania. Jak każdy normalny kibic, pozostawiam te sprawy specjalistom. Drużynie Bogdana Wenty jestem jednak bardzo wdzięczna za poszerzanie ogólnej wiedzy na temat piłki ręcznej. Gdyby nie oni, nigdy do głowy nie przyszłoby mi, iż takie straty można odrobić. Być może właśnie to był cel naszej reprezentacji. Chcieli określić wielkość przewagi, z której nie można doprowadzić do remisu. Wiemy, że 11 bramek to za mało.

2.    Kolejne wygrane Justyny Kowalczyk
Nikomu nie trzeba tłumaczyć, iż wygrane Justyny, ba istnienie takiej zawodniczki, jest czymś nieprawdopodobnym, wręcz nierealnym. Ta trwająca od lat seria, zaprzecza wszelkiej logice biegów narciarskich, które przez długie lata były domeną nacji skandynawskich, gdzie olbrzymie fundusze tworzyły idealne warunki do skutecznego treningu, a w efekcie zwycięstw na arenie międzynarodowej.

Pomijając fakt, iż Justyna Kowalczyk jest właściwie pucharową sierotką, bez żadnej koleżanki towarzyszącej jej na trasach biegów, i fakt, że biegi narciarskie zaczęła trenować, będąc już nastolatką, czyli kilka lat później niż każda Norweżka, Szwedka i Finka, to dwuletnia dominacja w Tour de Ski i trzy lata zakończone na najwyższym podium PŚ powinny się skończyć. Zgodnie ze wszelkim rachunkiem sportowego prawdopodobieństwa, taka przerwa w serii zwycięstw, winna się zdarzyć, gdy zawodniczka osiągnęła postawione cele, następnie swoją siłę potwierdziła. Co więcej nareszcie trafia się sezon, bez większych imprez, wzbudzających niezbędne do mobilizacji emocje.

Wszyscy wiemy, że dzieje się coś odwrotnego.

Justyna nie dość, że nie chce odpuścić, poluzować i nareszcie odpocząć, to wydaje się iż trenuje jeszcze bardziej zaciekle. Poszukując nowy metod przygotowań i zapraszając do współpracy Macieja Kreczmera, po raz kolejny dochodzi do nieprzyzwoicie wysokiej formy. Na trasach biegowych ogrywa jak chce niezwyciężoną do tej pory Marit Bjoergen, deklasuje resztę stawki i z radością opowiada o smarach swoich nart, jakby tylko one doprowadzały ją do zwycięstw.

Justyna Kowalczyk jest tak nonsensownie (w sensie alogiczności rzecz jasna) nieprawdopodobna, że trudno ją klasyfikować w tej samej kategorii co zwykli sportowcy. I choć jest bardzo prawdopodobnym, iż na koniec sezonu będę musiała uroczyście odszczekać przewidywania, że tym razem kryształowej kuli nie wygra, to nie tylko zrobię to z niedorzeczną przyjemnością, ale też z niedowierzaniem. Bo jak to możliwe, aby człowiek z krwi i kości był tak nieludzko, czy też nadludzko skuteczny?